کوچیکتر که بودم، فانتزی هام خیلی بیشتر و تخیلی تر از الان بود. الانی که تقریبا هر فانتزی ای که دارم رو میندازم دور فقط به این بهونه که چه خنده دار! اصلا مگه با عقل جور در میاد؟! ...

داشتم میگفتم. فانتزی هام زیاد بودن. یکی از فانتزی هام این بود که فکر میکردم وقتی بیست سالم شد، یا کمی بیشتر و کمتر -اون موقع به نظرم بیست ساله بودن ینی خیلی بزرگ بودن، ینی کاملا مستقل بودن- توی یک جنگلِ خیلی دور، خیلی خیلی دور، مثل جایی که زیبای خفته با اون سه تا پری زندگی میکرد یا همون جایی که سفید برفی هفت کوتولهَ رو پیدا کرد... همون جاهایی که اصلا معلوم نیس کجاست، یه کلبه قراره داشته باشم. منظورم از کلبه یه خونه ی چوبیه. یه خونه ی چوبی که یه شومینه ی واقعی داره با پرده های مخملِ زرشکیِ بلند و میز و صندلی های چوبی. از همونا که وقتی رو کفِش راه میری ترق ترق صدا میده. از پله ها که میخوای بری تو اتاق خوابش صدای جیر جیرِ چوب میاد با هر قدم... قرار بود که هر روز تو کلبه ی چوبیم تو گلدونِ باریکِ چینیِ سفیدی که روی میز ناهار خوریم داشتم گل های تازه ی جنگلی بذارم. شبهاش اصلا ترسناک نبود. یه شنلِ بافتی مینداختم رو دوشم و مینشستم کنارِ شومینه و یه لیوان قهوه ی داغ تو دستام بود و به سوختنِ چوب ها نگاه میکردم. صبح ها  باید زود از خواب بیدار میشدم. با صدای پرنده ها و نورِ خورشید که از لا به لای پرده ی اتاقم می اومد تو. دست و صورتم رو که شستم آماده میشدم و موهامو میریختم رو شونه هام و از اون دامن بلند های پفیِ آبی میپوشیدم و سبدم رو بر میداشتم و میرفتم تو جنگل میوه های جنگلی جمع میکردم. توت فرنگی و تمشک... که باهاشون شربت و مربا درست کنم. از کنارِ رودخونه رد میشدم تا میرسیدم به یه دهکده ی کوچیک. میرفتم خرید میکردم و باز هم برمیگشتم به جنگلِ دوست داشتنیم... وقتی برمیگشتم خونه، دور و برم رو پر میکردم از آرد و تخم مرغ و کره و شیری که خریده بودم و شروع میکردم به درست کردنِ کیک و نون، بعدش میذاشتمشون تو سبدم و روشون یه پارچه ی سفید مینداختم... کیک ها و کلوچه هام رو هر روز صبح وقتی میخواستم برم خرید با خودم میبردم و میفروختم به اون آقای قد کوتاهِ کم موی میانسالی که یه مغازه ی نونوایی داشت و همیشه لبخند میزد. همونی که همیشه پیشبندِ سفید میبست و دیوارهای مغازه ی کوچیکش زرد بود... زردِ پر رنگ... با یه عالمه عطرِ نونِ تازه و نورِ زیاد...

بعد اونوقت همه ی زندگیم همینا بود... قرار نبود از چیزی بترسم. قرار نبود نگرانِ چیزی باشم. قرار نبود هیچ اتفاقِ بدی بیفته. من بودم و کلبه ی دنجم و جنگلِ دوست داشتنیم. من تو این فانتزیم احتیاجی به یک مرد نداشتم که بتونم احساس کنم مفیدم، که همه چی امنِ، که همه بفهمن که من هم هستم، که من مستقلم. که ازم مراقبت کنه. عصر ها میرفتم ماهیگیری. شاید یه کتاب هم با خودم میبردم که همونجا بخونم و سرگرم شم... اصلا شاید با یکی از دختر های اون روستا دوست بودم و برای عصرونه دعوتش میکردم... که رو سالنِ کلبه ی چوبیم با هم بشینیم و کیک و چایی بخوریم... که وقتی داشت برمیگشت خونشون یه شیشه از اون مرباهایی که درست کرده بودم رو میدادم بهش و میگفتم اینو ببر برای مادرت... دوستم موهاش بلوطی بود... با چشمهای عسلی... که وقتی با هم حرف میزدیم و کرکر به همه چی میخندیدیم من خودم موهاشو براش میبافتم... دوستم ساده بود. از همون دوستهایی که همیشه هستن. که تنهات نمیذارن. که بهت خیانت نمیکنن. که حسادت نمیکنن. از همونا که وقتی یه دونه ازشون داشته باشی قوی ترین آدمِ دنیا میشی...

از شما چه پنهون تا مدت ها این فانتزی تو سرم میچرخید... که حتی تا چند سال برای خودم تو بیکاری هام نقشه ی کلبه امو طراحی میکردم. با تک تکِ لوازمش. با همون نیمکت ها و پله ها و حتی رومیزی ها و گلدون ها. که هر چند وقت یک بار هی بازنگری میکردم تو طرح هام جای لوازم و دیوار ها رو تغییر میدادم تا همونی بشه که میخوام بسازم. همونی بشه که تو فانتزی هام دارم. من حتی تعدادِ پله ها، جای تخت خواب، جای کاسه ها، باغچه های کنارِ خونم و گل ها و سبزیجاتی رو که باید توش بکارم رو هم طراحی کرده بودم... که حتی اونقدر فانتزیم قوی بود که یه قلک داشتم و برای خریدنِ اون همه چوب که بشه باهاش کلبه درست کرد پولهامو جمع میکردم. خنده داره ولی برای صرفه جویی و زودتر محقق شدنِ رویاهام چوب های به درد بخوری که سر راهم بود رو هم جمع میکردم... که بعدا باهاشون کاسه و بشقاب و در و دیوار درست کنم...

تو تخیلاتم زیاد زندگی کردم. هنوز هم همینه... هنوز هم یه دنیای دیگه ای دارم برای خودم....قراره یه جای دیگه ای زندگی کنم با یه عالمه آدمهای خوب. که توش نه ترسی از جنگ باشه. نه کسی گرسنه باشه. نه کسی به کسی دروغ بگه. نه دلی بشکنه... قراره یه جایی زندگی کنم که خودم باشم و همه ی اون کارهایی که دوست دارم انجامش بدم...

ولی خیلی وقته هر چی دنبالِ اون نقاشی ها و طرح های کلبه ام میگردم پیداشون نمیکنم... من حتی دیگه قلک هم ندارم. خیلی وقته بزرگ شدم و حتی دیگه یه فانتزیِ غیر ممکن و شجاعانه هم ندارم که شب ها براش نقشه بکشم و بهش فکر کنم و با لبخند خوابم ببره. من شدم اون دختری که شاید بزرگترین فانتزیش پیدا کردنِ کسی باشه که فقط دوسش داشته باشه. همین... حالا هرجای دنیا که باشه... توی هر خونه ای که باشه... اصلا مگه مهمه که من تمشکِ جنگلی جمع کنم یا بشینم تو یه خونه و دکمه ی لباسشویی رو بزنم و لباسهای کثیف رو بشورم؟ مگه مهمه که من دلم بخواد دامنِ بلندِ آبی بپوشم، کلاهِ حصیری بذارم، موهامو بریزم رو شونه هام و برم کنارِ یه دریاچه بشینم یا به این فکر کنم که باید ظرفهای دو نفره ی توی سینک رو بشورم؟ اصلا مگه مهمه که من دلم بخواد کیک بپزم یا اینکه از صبح تو خونه ی یه آدمی فقط بذارم و بردارم و آخرش هم بیاد بهم بگه تو که کار نمیکنی، تو که نمیدونی اون بیرون چه خبره... مگه مهمه که یه زن فانتزی داشته باشه وقتی اون کسی که باید دوسش داشته باشه دوسش نداره؟ ...

شاید خیلی وقته که بهم یاد دادن زندگیِ واقعی نیازی به فانتزی های جنگلی نداره...