سلام آقای دکتر "ذ"

هیچ میدانید امروز که به مطب شما مشرف شدیم دومین سالگردِ گذاشتنِ این سیم های ارتودنسی به دندانهایمان توسط شما بودی! است؟

شاید شما اینها را بدانید ولی ما واقعا نمیدانیم الان که چند ماه است که دندانهایمان ردیف و مرتب شده اند برای چه هی ما را هر ماه به مطب میکِشانید.

اصلا همه ی اینها به کنار! اصلا شما هیچ میدانید که ما هر بار که نوبت داریم در خدمت شما باشیم چه عذاب الیمی را متحمل میشویم که با این آرایش مورچه ای و بسسسسیییار اندک قدم به خیابان میگذاریم؟ که نکند دوباره دستکشهای شما با رژلب صورتی شود و بعدش دوباره مالیده شود به صورت خودمان؟! که ما باز هم به صحت این ماجرا پی ببریم که از ماست که بر ماست؟!

هیچ میدانید اینقدر خفیف آرایش کردن چقدر زمان بر و سخت میباشد آیا؟!

هیچ میدانید که ما از وقتی فهمیدیم که چشمهای* شما را دوست میداریم، هی چشمانمان را درویش میکنیم و به بهانه ی نور آن چراغ گتده که نمیدانیم اسمش چیست و همیشه توی صورت ماست، چشمانمان را محکم میبندیم؟ که مبادا هی محو چشمهای شما شویم؟

هیچ میدانید ما از اینکه آن اولین روزها طاقچه بالا گذاشتیم و شماره ی موبایلتان را که به ما تعارف کرده بودید، نگرفتیم و گفتیم اگر کاری بود با منشی تماس میگیریم چقدر پشیمانیم و به خودمان فحش نثار میکنیم؟!

هیچ میدانید ما از اینکه شما اینقدر مراقبمان هستید که دردمان نیاید و هی لبهایمان را که خشک میشود -در اثر نیم ساعت باز بودن دهان به میزان نیم متر!- خیس میکنید که ترک نخورد چقدر خوشحالیم؟

هیچ میدانید که از اینکه...

میدانیم که همه چیز را نمیدانید و اصلا هم لازم نیست که بدانید!

امروز از همان اول صبح به دلمان بد آمده بود آقای دکتر.

از همان اول که مُنشیتان تماس گرفتند با ما و گفتند میتوانید امروز زودتر بیایید، مطب خلوت است و معطل نمیشوید... آمدیم... خلوت بود...

نمیدانیم چرا هوس کردید این سیمهای نازک را که به آنها عادت کرده بودیم بردارید کُلفتش  را بگذارید مگر نگفتید که این دفعه دیگر بَرَش میدارم؟

اینها هم به کنار. نمیدانیم چرا امروز هزار نفر یادشان آمده بود که با شما تلفنی کار واجب داشته باشند! هی ما با دهان نیمه باز در آن بَرزخ درازکش بودیم هی تلفن مهم پیش می آمد!

همه ی اینها قابل تحمل بود ولی گند اصلی را وقتی زدید که نمیدانیم چرا تمرکز نداشتید و با آن چیزِ تیزی که دستتان بود به جای دندانمان جفت پا رفتید توی صورتمان ما که معلوم الحال! جیغ نزدیم... داد و هوار نکردیم... دردمان آمد ولی فقط آرام گفتیم: آی و خودمان را جمع کردیم...

همین یک کلمه، اعتراض ما بود به خراشیده شدن گونه مان... که اینقدر خودمان مواظبش هستیم... که اینقدر هر روز هی کرم های مراقبتی میزنیم... شبها کرم شب میزنیم... هی ویتامین میخوریم... که مبادا لک پیدا کند... که مبادا زشت شود... و آنوقت شما با آن چیزِ تیز... یک خط بزرگ و عمیق انداختید این گوشه...

اولش که خودمان نفهمیدیم... فقط حس کردیم خیلی میسوزد... بعد حس کردیم که شما هم دیگر کاری به دندان ما ندارید... جرات پیدا کردیم... چشمهایمان را باز کردیم... به چشمهایتان نگاه کردیم... که دیگر مهربان نبودند... هراسان بودند انگار!

مثل چیز! از جایتان پریدید و رفتید به یک اتاق دیگر... لحظه ای بعد یک تکه یخ کوچک را هی آرام آرام روی صورت ما میکشیدید... ما فقط گفتیم: چقدر سرد است!

خندیدید فقط... با آن ماسک روی صورتتان که لبخندتان را ندیدیم... چشمهایتان خندید...

مثل همان روزی که از بوی عطرمان خوشتان آمد...

مثل همان روزی که...

چشمانمان را دوباره بستیم... محکمتر از همیشه...

نمیخواستیم دوباره چشمهای خندانتان را ببینیم...

صدایتان را شنیدیم که گفتید خراش برداشته... این یخ التهابش را کم میکند...

میدانید آقای دکتر ذ؟ ما اصلا ناراحت نشدیم از اینکه صورتمان را خراشیدید...

هنوز هم صورتمان میسوزد...

ولی دلمان میخواست التهاب زخممان کم نمیشد و شما باز هم با صبر و حوصله، تکه یخی را روی صورتمان میکشیدید... با همان ملایمت و با همان چشمهایی که میخندند...

*یکی از اصلی ترین نقطه ضعف های ما چشم و نوع نگاه میباشد... گاهی زشت ترین فرد از نظر دیگران به نظر ما جذاب ترین افراد است... فقط و فقط به خاطر نوع و رنگ نگاهش...