از دیروز شروع کردم به جمع و جور کردن اتاقم... اسمشو نمیشه گردگیری گذاشت ولی دارم هرچی خرت و پرت اضافه تو کشوها و کمدم دارم میریزم دور... تو این کند و کاو ها جعبه ی آلبوم های قدیمیمون رو پیدا کردم... خیلی زیاد بودن... اون موقعها که مثل الان همه چیز دیجیتال و اینا نبود که آدم هر چی فیلم و عکس داره تو کامپیوتر و لپ تاپ و هارد و سی دی و این چیزا جمع کنه... شما یادتون نمیاد! ولی اون موقعها عکس ها و آلبوم ها بودن و یه عالمه خاطره...

غروب نشستم وسط اتاقم. جعبه ارو باز کردم، آلبوم ها و عکس ها رو دور و برم پخش کردم... نمیدونم چقدر طول کشید ولی برای چند ساعت فقط داشتم بهشون نگاه میکردم. گاهی بلند بلند میخندیدم و گاهی هم چشمام خیس میشد از دیدنشون...

گاهی تند تند یه عکس رو در میاوردم میبردم به مامان نشون میدادم میگفتم وای مامان اینو... فلانی رو نگاه... چقدر جوون بود... فلانی رو نگاه... چقدر کوچولو بود... مامان، منو نگاه کن... ببین چه زشت بودم!

...

بعد از شام همه آلبوم هارو جمع کردم بردم تو حال. پیش بابا اینا... خیلی وقت بود که همه بعد از شام دور هم نبودیم... هر کی میرفت سراغ کار خودش... برادره سراغ درسش، باباهه جلو تلویزیون. مامان هم که یا کنار بابا میشینه یا به کارهای عقب افتادش میرسه... منم که عادت کردم شبها قبل خواب بشینم تو لونه ام -رو تختم یه جای دنجی با بالش اینام درست میکنم! اسمشم هم لونه ست!- فیلم ببینم. ولی ایندفعه چندتا آلبوم عکس و کلی خاطره همه امون رو دور هم جمع کرد و کلی خندیدیم. مخصوصا به برادره! آخه خیلی کوچولو بود اون موقعها با یه عالمه لُپ!

...

آلبوم ها رو دوباره آوردم تو اتاقم...

دوباره ورق زدم همشو... عکسهای بچگی های خودم... وقتی خیلی با شیطنت میخندیدم... وقتی مامان موهامو خرگوشی میبست و چتری هام میریخت تو چشمام... وقتی بغل بابا بودم... وقتی دستامو حلقه کرده بودم دور گردن مامان و خودمو لوس میکردم... عکس اون روزی که با برادره از رو تاب افتادیم زمین و لباش پاره شد... عکسهای تولدام... عکسهای پدربزرگ مادربزرگهام... عکسهای بچگی های دوستام... که حالا هرکدومشون مادر و همسر شدن و دنیاشون کلی با دنیای اون روزها فرق کرده... عکسهای اون موقعهای بابا که هنوز این موهای سفید رو سرش نبود... عکسهای اون موقعهای مامان که چشماش برق میزد...

نشستم یه دونه از آلبوم هامو اون زیر میرهای جعبه آلبوم ها جا سازی کردم که کسی نبینتش! متنفرم از اون سالها... دوره ی راهنمایی و اینام... تقریبا از 12 سالگی تا 15 سالگی... خیلی زشت بودم تو عکسهام.

چندتا از عکسها رو هم از بقیه ی آلبومها گلچین کردم و در آوردم. چسبوندمشون کنار بقیه ی عکسهایی که دوسشون دارم و تقریبا یکی دو سالی هست که رو دیوار بالای تختم جا خوش کردن. تو همه ی عکسهایی که قبلا چسبونده بودم به دیوار فقط و فقط خودم بودم. اما ایندفعه تو گلچین عکسها هم مامان هس با من، هم بابا هس با من، هم عزیزجون هس با من، هم مادر جون هس با من، هم برادره ...

ولی تو یه عکس فقط و فقط بابا دمر دراز کشیده و عینکشو گذاشته بالای سرش و یه دستش زیر چونه اشه و اون دستش هم رو بالش... داره تو دوربین نگاه میکنه و یه لبخند زده... از اون لبخندهایی که شاید هر چند هفته یه بار میشه رو صورتش دید...

معلوم نیس که خیلی بابایی ام نه؟

خوب به عکسها نگاه کردم... به تک تکشون...خوشحالم یه جورایی... که هنوز هیچکدوم از آدمهای تو عکسهامو از دست ندادم. که همشون کنارم هستن. که هنوز وقت هست برای دوس داشتنشون... سال 90 که اینهمه ازش بد گفتم به غیر از بدی هایی که داشته خوبی هایی هم داشته. اینکه هیچکدوم از آدمهایی که واقعا دوسم دارن رو ازم نگرفته... من خیلی خوشبختم. منِ لوسِ بیشعورِ خودخواهِ از خود راضیِ همیشه ناراضی خیلی خوشبختم. -اه. نمیدونم چقدر لوس شدم این روزها. تا تقی به توقی میخوره اشکم در میاد. انقده بدم میاد ازین دخترهای اشکِ دمِ مَشکی-

+ به ثمینه عزیزم قول داده بودم از بچگی هام عکس میذارم. به نظرم این post بهونه ی خوبیه.

++ نمیدونم چه کرمی گرفته این. هی p فارسی کار میکنه هی کار نیکنه!

+++ post قبل خداحافظی نبودااا. فقط گفتم اگه یه وقت نشد که بیام نگرانم نشید

++++ متاسفانه هنوز هم میگم البته! واقعا چقدر کار انجام نداده داشتم و خودم خبر نداشتم!